Depressie nabij

Ik word wakker van een heel hard maar o zo'n ongelooflijk klote gepiep, wat nu weer is de eerste gedachte die er door mijn hoofd heen schiet. Als ik de slaap uit mijn ogen heb gewreven krijg ik een beuk van Jolanda "zet die wekker eens uit lul". wekker? O ja ik zou gaan vissen vandaag dat is waar ook, ik heb de laatste tijd zo weinig gevist dat ik nog net niet ben vergeten wat het ook alweer is.

Ik merk aan mezelf dat ik niet in mijn ritme zit, normaal word ik fluitend wakker en stap onder de douche daarna een bak prut en een broodje het zijn de standaard rituelen voor iemand die zoveel op het water zit als ik. Eenmaal beneden werp ik een blik naar buiten en val zowat stijl achterover. Nee he! dit kan niet waar zijn, snel wrijf ik nog een keer door mijn ogen omdat ik het gevoel heb dat ik nog droom maar niets is minder waar, er ligt weer een pak sneeuw waar de ijsberen jaloers op zouden zijn.

Langzaam zak ik op de bank neer met mijn bak koffie, gisteren waren de straten hier eindelijk schoon en kon je weer normaal rijden met de auto. Nog geen dag later ligt er gewoon weer een pak sneeuw van zo'n 15 tot 20 centimeter Jezus nog aan toe wat ben ik het zat. Het heeft de laatste keren toch al niet echt meegezeten een van de laatste keren kreeg ik aan het eind van de dag mijn motor niet meer aan en bleek er een zekering doorgebrand te zijn. Ok dat kan gebeuren maar de eerst volgende keer brandde mijn gelijkrichter van de motor weer door dus was de visdag snel ten einde. Shit, Shit en nog eens shit ik was het helemaal zat, geen tweedehands motor meer voor mij en dus werd er maar besloten dat er een splinternieuwe 115pk Suzuki op moest komen. "Zo dan ben ik in ieder geval van dat gezeik af" was mijn gedachte. De volgende dag zou ik een vistrip hebben kon in ieder geval de motor niets aan mankeren.

Na 2 telefoontjes 's morgens dat de trip doorging stond ik vol goede moed aan de helling en vaarden we uit. Het heeft geen uur geduurd of er kwam rook uit de electromotor."nee he ik spring overboord" wat een drama, achteraf bleek de co-pilot sluiting te hebben gemaakt waardoor ook het moederboord van de 5 maanden oude Minnkota  het had begeven. Inmiddels is dat ook weer nieuw en heb ik er een i-pilot op laten zetten maar als ik mijn bak koffie op heb en naar buiten kijk weet ik dat ik deze vandaag niet zal gaan gebruiken want het is te gevaarlijk om te gaan rijden met de boot achter de auto.

Dan maar even een paar snoeken proberen te vangen in één van mijn favoriete polder sloten bij ons in de buurt. Rustig schenk ik nog wat koffie in en maak een paar broodjes klaar voor tijdens het vissen daarna pak ik mijn plug en jerkbait hengel zodat ik ze kan voorzien van een spinstang en een fluocarbon onderlijn. Als ik in de auto zit bekruipt mij toch een bepaald gevoel van "wat kan er vandaag nog misgaan" en al snel weet ik dat dit bijna onmogelijk is op misschien een gebroken hengel na, maar ja dat nemen we dan maar voor lief.

Als ik aan kom rijden in het schitterende polder gebied waar ik van de week nog heb gelopen en wat vis heb weten te vangen begrijp ik dat het ook hier vandaag niet zal gaan lukken. Een dikke ijslaag bedekt met sneeuw zorgt er voor dat de rest van mijn vrije dag ook verpest is en ik mijn hengels in de auto kan laten liggen. Uit verveling stap ik uit de auto en besluit een wandeling te gaan maken door het prachtige landschap. Ondanks dat we het de natuur soms erg moeilijk maken kun je er niet altijd van winnen en vandaag kom ik wederom als verliezer uit de strijd. Uit respect neem ik mijn camera mee om alle schoonheid die ik zie vast te leggen.

prachtige mooie plaatjes van onbereikbare plekken.

Respect voor de natuur die zich weer van haar sterkste kant liet zien.

je zult hier maar wonen! daar zou ik niet mee gestraft zijn.

snoekwater bij uitstek!!! behalve vandaag.

Als ik naar huis rij bedenk ik dat ik Kim, mijn dochter wel even van de naschoolse opvang kan halen zal ze leuk vinden zo vaak gebeurd dat namelijk niet. Als ik haar zie straalt ze helemaal en is superblij dat ik haar vandaag ophaal."Gaan we even stoeien zo pap?" zijn de eerste woorden die ze tegen mij zegt wanneer ik haar even optil. Eenmaal in de auto praten we wat en spreken we af dat we eerst even haar konijntjes gaan verzorgen voordat we gaan stoeien.

Als ik in de achtertuin zo met haar bezig ben maakt dat een hoop goed en voel ik mij weer helemaal happy. Wanneer de hokken weer schoon zijn lopen we terug naar binnen en voel ik de eerste stomp in mijn ribbenkast, "zo die was raak" zei ze en voor ik het wist vlogen de highkicks en de uppercuts om mijn oren. Schitterend vind ik het om zo met haar te stoeien, het is echt een harde en ze kan flink veel hebben maar ook uitdelen kom ik achter wanneer ze mij vol in mijn genot raakt. Oeps die kwam echt even aan zo klein als ze is maar ik heb echt even een pauze nodig.

Na het eten en een paar blauwe plekken later breng ik haar naar bed, lees nog wat voor geef haar een kus en loop weer terug naar beneden waarna ik een bak thee inschenk voor Jolanda en voor mij. Als mijn thee op is ga ik even op de bank liggen en leg mijn hoofd op Jolanda haar been waarna zij zegt, "maak je niet druk we gaan straks lekker op vakantie naar Oostenrijk" Daarna gingen mijn ogen dicht en heb ik alleen nog maar van sneeuw gedroomd.

Klik hier om terug te keren naar de visverhalen.