29 December 2009

Na gisteren in overleg met Daan ondanks de ongunstige weersvoorspellingen, temperatuur – 2 graden en oostenwind 4-5 Bfr.,toch besloten om te gaan vissen. S’ochtends om 6 uur vertrokken samen met mijn vismaatje Rolf vanuit Weert in Limburg naar het Noordzeekanaal vertrokken, 165 kilometer. Normaal belanden we meestal in forse files op de A2, vandaag zat het mee en waren we een half uur te vroeg.

Daan altijd en eeuwig in zijn trui, toch fijn als je het niet snel koud hebt.

Tien minuten voor aankomst belde Daan: Peter we kunnen niet traileren want er ligt een dikke laag ijs op de binnenhaven. We staan hier met 5 boten en weten geen oplossing. Toch maar even doorgereden en daar stonden ze met z’n allen in de stevige vrieskoude. Uiteindelijk was er toch een waaghals die zijn polyester bootje door de ijslaag wist te wrikken. In het ontstane spoor wist nummer 2,3 en 4 zich ook door de ijsschotsen te wurmen. Daan twijfelde nog even met in zijn achterhoofd de eventuele beschadigingen aan zijn nieuwe Lund maar koos uiteindelijk toch het ruime sop. Dik ingepakt met thermo kleding, mutsen en handschoenen begon het avontuur.

Met krakend ijs rondom de boot, het leek wel een ijsbreker, belanden we uiteindelijk op het Noordzeekanaal. Aangezien we reeds tientallen malen met Daan gevist hebben en tot een van zijn vaste klanten cq visvrienden behoren werd afgewogen verticalen of dropshotten. Advies van Daan: ze liggen strak tegen de bodem dus verticalen. Peter zoals gewoonlijk eigenwijs begon met dropshotten, Rolf en Daan verticalen. Vrij snel wisten Peter en Daan enkele snoekbaarzen aan de schubben te komen. De bekende stekken werden afgevist en Peter ging ook maar verticalen aangezien de aanbeten met dropshotten minder waren. Zou die Daan toch weer gelijk hebben zoals gewoonlijk. Rolf bleef achter ondanks enkele aanbeten die hij niet wist te verzilveren. Aangezien het Noordzeekanaal behoorlijk stroomde was het zeker niet makkelijk het gewenste bodemcontact te houden. Peter en Daan lukte het ondanks het feit dat je dan met een relatief lange lijn vist toch redelijk. Rolf kreeg steeds meer moeite mede door de venijnige koude om bodemcontact te houden. Daan besloot hierop met de Lund tegen de stroom op te varen, echter met de opmerking dat de aanbeten wel minder zouden kunnen worden. Helaas bleek dit maar al te duidelijk. De shad wordt niet meer van voren aan de snoekbaars aangeboden maar van achteren waardoor hij vaak niet gezien wordt.

Toch wisten we nog een paar mooie snoekbaarzen te vangen.

Het bodemcontact was nu veel makkelijker echter de aanbeten waren duidelijk minder en werden vaker gemist. Ondanks deze handicap werden toch een 26 snoekbaarzen en 4 baarzen geland. Diverse collega vissers hadden duidelijk betere vangsten 40 tot 50 snoekbaarzen was het gemiddelde. Rond 15:45 uur hadden we het wel gehad, de snerpende koude samen met de Oostenwind begon langzaam door de kleding te trekken. Rolf zat te bibberen als een rietje en Peter zijn voeten begonnen ondanks zijn peperdure schoenen te protesteren. Daan lachte met zijn speciale Mickey Mouse schoenen van € 17,95 die volgens mij op de Noordpool gebruikt worden. Heb je koude voeten Peetie? Laten we maar terugvaren jongens.

Het was echt koud!!!!!!!!

Toen begon het avontuur.!! Jammer dan. Geen spanning op de motor, wat is er aan de hand. Daan sprong door de boot, controle hier controle daar, geen oplossing. Frank van Vliet van www.roofvisnet.nl Daan zijn maatje was toevallig in de buurt, samen kijken geen oplossing. Onwillekeurig moest ik denken aan anderhalf jaar geleden op een van mijn andere vistrips met Daan. De combinatie van een kwalitatief slechte accu met het per ongeluk aanzetten van de bilgepomp door Peter zijn broekspijp had er voor gezorgd dat we met een lege accu kwamen te zitten en dus met de elektromotor naar de trailerhelling moesten varen. Een urenlange tocht die eindige met sleepdienst van de rivierpolitie die ons keurig bij de ingang van de jachthaven af heeft gezet. Deze keer hadden we meer geluk, Frank en later vismaatje Ben hebben ons keurig bij de jachthaven afgeleverd.

Zoveel techniek en slecht 1 zo'n klein zekeringetje zorgde ervoor dat we terug werden gebracht door sleepdienst Ben Duynisveld die de lol er nog wel van in zag.

Al kruiend met de elektromotor door het ijs kwamen we uiteindelijk bij de trailerhelling aan. Toch was Daan niet helemaal gerust op een goede afloop want hoe moest hij de boot traileren als hij de motor niet omhoog kon trimmen. Enkele telefoontjes brachten de oplossing: Misschien is er wel een zekering stuk.! Ja hoor onder de motorkap zaten de zekeringen inclusief een reserve zekering. Zo kwam er een einde aan een memorabele visdag die nog lang in mijn geheugen zal blijven. Goed het was koud en we hebben minder vis gevangen als anders. Opnieuw hebben we veel geleerd van onze fouten. Echter het blijft mij iedere vistrip weer een fantastisch gevoel geven met vrienden van onze mooie sport te mogen genieten.

Met dank aan Daan, mijn vismaat Rolf en de behulpzame Frank en Ben.

Peter van Hoorn

Klik hier om terug te keren naar de visverhalen.